Verdwalen in het hoge noorden

Na Auckland zijn we naar het noorden gereden. Northland is erg rustig en biedt veel mogelijkheden om de geschiedenis van de streek en van Nieuw-Zeeland te ontdekken.

Resto onder de weg

De Kauri bomen spelen een zeer belangrijke rol in de ontwikkeling van het land. Daarom werd onze eerste stop het Kauri museum in Matakohe. In het museum leerden we dat de Kauri een inheemse soort is van Nieuw-Zeeland. De kaarsrechte gigantische bomen kwamen voor in het gigantisch grote regenwoud dat gans het Northland besloeg. Vandaag zijn er slechts enkele natuurreservaten over. Net omdat de bomen gigantisch groot, dik en kaarsrecht waren, werden ze gekapt voor zowat alles. Huizen, boten, dammen, treinsporen, noem maar op. En het kappen ging door tot alle grote exemplaren verdwenen waren.

De grootste en dikste Kauri die vandaag nog leven staan in het Waipoua Forest. De hoofdweg loopt doorheen dit regenwoud en onder de weg kan je reeds enkele Kauri zien staan.Ze zijn heel herkenbaar door hun kaarsrechte stammen.Via een korte wandelroute kan je de bomen bewonderen. In de aanwezigheid van de oudste Kauri (3500 jaar oud) voel je je als mens wel klein. De bomen zijn gigantisch dik en je wordt er zonder twijfelen wel even stil van.

Grote Kauri

Father of the Forest

Omapere was onze stop voor de avond. Net voor de zonsondergang hadden we een slaapplaats gevonden.
Nog net op tijd voor een foto aan de pier.
In het stadje is voor de rest echt niets te doen. Geen restaurant en slechts 1 winkel (bij het tankstation) die reeds vroeg sluit.

Zicht op Omapere

De volgende dag reden we verder naar het noorden. Ons doel was cape Reinga zien. vanaf dit punt kan je de Tasmaanse zee en de grote oceaan bijeen zien komen.
De twee stromen komen hier aan de kaap samen, met grote botsende golven tot gevolg.

Maar voor we daar geraakten hebben we nog een ommetje gemaakt langs de Sahara. Kijk maar naar het filmpje!




Grapje!
Deze gigantische duinen liggen op Ninety Mile Beach. Een 88km lang zandstrand dat tot aan de kaap loopt. De duinen kunnen tot 150m hoog zijn. Zeer leuk om vanaf te glijden, maar wel vermoeiend...

Zo zie je hoe groot de duinen zijn

De rit naar de kaap was lang en saai. Steeds dezelfde soort landschappen en de weg die erdoorheen kronkelt. Het saaie landschap blijft voortduren tota an de kaap. De kaap zelf is wel mooi en het uitzicht is bij beter weer zeker spectaculair.
Helaas was het redelijk bewolkt en dus niet de moeite voor ons om te wachten tot zonsondergang.

De kaap

De vuurtoren op de kaap

Ergens in het midden van het schiereiland in Pukenui hebben we geslapen.