Nambucca Heads - 6 september tot 8 september

Van 6 tot 8 september hebben we in Nambucca Heads verbleven. Een korte treinrit van 40 minuten bracht ons van Coffs Harbour naar Nambucca Heads. Dit was zeker en vast de kortste treinrit van onze hele reis.

DAG 1:

In Nambucca waren we duidelijk de enige toeristen die daar uitstapten. In vergelijking met alle voorgaande plaatsen waar we gestopt zijn, is hier echt niets te zien. Geen groot shoppingcentrum, geen haven, geen uitgestippelde wandel- en fietswegen.
Maar net omdat er volgens de boekjes niets te beleven valt, is het hier net wel de moeite waard om even uit te stappen.

Nambucca river

Zeker als je bij locals kan slapen. Voor deze twee nachten hebben we namelijk een verblijf geboekt via airbnb. Dit is een site waarop mensen zoals jij en ik een verblijfplaats kunnen aanbieden. Meestal zijn deze slaapplaatsen goedkoper dan gewone hotels en in Australi zijn ze vaak goedkoper dan de jeugdherberg!
Omdat we met de trein reizen is onze mobiliteit ook wat beperkt. Het station van Nambucca ligt op 5km van het centrum. Dit is op zich niet zo heel ver, maar met een zware rugzak kan dat wel eens doorwegen... Onze gastheer Peter was echter zo vriendelijk om ons op te halen (en terug af te zetten) aan het station.


De hele benedenverdieping van het huis was omgebouwd tot gastverblijf. Origineel waren dit twee garages en de toegang tot de tuin. Er lagen overal matjes zodat je zeker geen koude voeten kreeg. Het was wel goed gedaan. Het enige dat we een beetje misten was een klein keukentje om iets klaar te maken. Er was wel een microgolf, broodrooster en waterkoker voor ontbijt, maar zelf een warme maaltijd klaarmaken zat er niet echt in. Niet dat dit zo erg is. We zijn op vakantie en worden af en toe ook wel eens graag bediend en verwend :-p

de slaapkamer met het dubbel bed.

De woonkamer met een stukje van de eetkamer. Achter het gordijn en de houten afsluiting zie je de garagepoorten.

Peter stelde voor om deze avond met hem en zijn familie te eten. En als we zin hadden, konden we ook nog even met hem gaan vissen.
We hebben op beide direct ja gezegd. Ik was wel benieuwd naar de "echte" Aussie keuken en vissen in de zee hadden we beiden nog nooit echt gedaan.

Voor we konden vissen moesten we aas gaan halen. En dat koop je hier niet in de winkel, dat haal je gewoon uit de rivier. Met een grote stalen buis en een schepnetje werden de "nippers" uit het ondiepe zand gezogen. Deze beestje lijken op garnalen of kleine platte scampi.

nipper

Na enkele keren proberen hadden we genoeg aas om even te kunnen vissen. Een stuk of 50 kleine monstertjes mochten even meerijden in de auto tot de pier (V-Wall).
Daar zocht Peter een plekje uit waar we konden vissen. De nippers hadden 1 grote kniptang als arm en moesten levend aan de haak gehangen worden. Dit vonden ze natuurlijk niet zo leuk en soms stribbelden ze wat tegen. Vooral Matthias had er wat moeite mee. Tot 3 keer was zo een monstertje hem te snel af en kneep het in zijn vinger. Dat was keigrappig om zien, zeker als de kniptang blijft knijpen zonder het beestje eraan... Maar gelukkig zijn deze beestje niet giftig en doet het hooguit een beetje pijn.
Dan kon het vissen beginnen.
Eenvoudig was het niet, het was vloed en de golven beukten doodleuk in op de pier. We zijn een paar keer gedoopt geweest met zeewater en enkele keren zat mijn vislijn vast aan de rotsen, maar dat kon zeker de pret niet bederven.
In totaal heb ik (Eva) 5 visjes gevangen, Matthias 3 en Peter geen enkel. Ze waren helaas te klein volgens de voorschriften, dus moesten ze terug de zee in. De visjes waren blij :-)
Wel... de meeste visjes waren blij... Bij het afhalen van de haak heb ik er eentje laten vallen op de rotsen. En nog een ander was zelf van de haak gesprongen, ook op de rotsen. Maar gelukkig zijn de meeste dieren in Australi redelijk stevig gebouwd en zwommen de visjes weg met een beetje koppijn en een zere lip...

Thuisgekomen stond er een stevige maaltijd te wachten. Een ovenschotel met rijst, spinazie, tomaat en een kaaskorstje, kip met een korstje en verse sla met tomaatjes, boontjes, radijs, dille en een beetje dressing. Als nagerecht was er verse cake met rode besjes en gecarameliseerde ananas. Jammie!
Moe en voldaan gingen we slapen in het superzachte bed.

DAG 2:

De volgende ochtend zijn we naar enkele garage-sales geweest. Het is hier blijkbaar een gewoonte om op zaterdag je afval buiten te zetten en dan te hopen dat andere mensen daar geld voor willen geven. Geniaal! Moeten we thuis ook eens proberen :-).

We waren meegereden met Peter en zijn dochtertje Emily (6). Bij de eerste verkoper wou ze graag een step kopen.
"Ask him what he wants for it" zei de papa tegen haar.
De verkoper zei daarop "make me an offer."
Emily wist niet zo goed wat ze moest doen, dus keek ze even naar haar papa en die zei: "well, make him an offer."
Daarop ging ze naar de verkoper met haar klein geldbeugeltje en zei ze: "I've got all the money from home and..."
Wij allemaal lachen, dat was echt keischattig. De papa onderbrak haar snel en zei: "Wow wow wow, not all the money! Ask him for his best price."
De verkoper zei dat het eigenlijk de step was van zijn zoon, dus dat zijn zoon maar moest zeggen wat het waard was.
"$5" zei de zoon dan, in de hoop dat te krijgen.
De papa zei tegen Emily: "Give him $2!"
Het meisje liep met de $2 naar het ander kindje, pakte de step en reed erop weg terwijl ze zei: "Thank you!"
Dat is echt hoe het moet! :-p

De derde garage sale waar we stopten lag dicht bij de zee, dus besloten we om via de zee terug te wandelen naar Nambucca. Het zou een klein uurtje wandelen zijn tot aan de creek. Als we daar het strand verlieten en terug de autoweg volgden, zouden we uitkomen waar we sliepen.

Matthias the explorer

Nambucca main beach

Eva: looking for whales

Na een uurtje slenteren kwamen we echter uit aan de V-wall. In het droogseizoen ziet de creek er waarschijnlijk niet heel waterig uit...

Matthias op de V-Wall

Omdat we nu toch al zo ver waren, besloten we de omgeving wat verder te verkennen. In een boekje hadden we namelijk gelezen dat Gordon Park een beetje verderop wel de moeite was.
Dit park is een klein aangelegd regenwoud te midden van de stad. En wat het park vooral interessant maakt zijn de inwoners. Geen koala's, geen krokodillen, geen kangoeroes, ook geen mooie rainbow lorrikeets.
Het hele park is bewoond door deze schattige donzige vliegende beestjes:

Fruit bats in het regenwoud

Nog meer fruit bats

De fruit bat is een grote vleermuis en als de zon ondergaat komen ze met zijn duizenden uit het bos gevlogen om te zoeken naar eten. Erg indrukwekkend om zien. Er blijven maar vleermuizen uit dit klein stukje regenwoud komen.
Als je overdag een kijkje gaat nemen, moet je niet verwachten dat de vleermuizen slapen. Het zijn grote ruziemakers! Je ziet ze constant opschuiven en elkaar wegduwen met luid gekwetter als gevolg.

Een slang met pootjes! Dit is een hagedis met een blauwe tong.

Bij Peter thuis zijn dieren ook steeds welkom. Emilie toonde met plezier haar verzameling zilverwormen, vissen en haar schattige hagedissen in de tuin.

's avonds hebben we onszelf getrakteerd op een lekker nagerecht. In de lokale supermarkt stonden de ijstaarten in de afslag. De mooie chocolade taart werd de onze. LEKKER!

Chocolade ijstaart mmmmmm