Australia - New Zealand: De Kepler Track

Ons initieel plan om de tweedaagse Copland Track te doen kon niet doorgang omdat het stormde in Franz Josef. Als alternatief hebben we er dan voor gekozen om het eerste deel van de vierdaagse Kepler Track te doen. Op aanraden van de DOC (Department of Conservation) in Franz Josef.

We hebben geluk, het lijkt relatief goed weer te worden. Volgens het weerbericht is er enkel nog regen in de ochtend, met later opklaringen. We wagen het erop en kopen 2 hutticketjes. De overnachting in de Luxmore hut is $15 per persoon. Best goedkoop voor een overnachting, maar je bent volledig op jezelf aangewezen. Er is enkel een houtstoofje om je te verwarmen. Slaapzakken en eten moet je uiteraard zelf meenemen.

We doen de eerste 13,8km tot de Luxmore Hut.

De track begint aan de parkeerplaats van het park. Vanaf daar volg je een pad door het bos tot aan de eerste voorzieningen in Brod Bay. Over het algemeen is het pad vrij vlak. Soms moet je over een klein stroompje springen, maar dat lukt nog wel goed.

Het eerste echte obstakel dat we tegenkomen is een omgewaaide boom over het pad. Vorige nacht heeft het nogal hard gestormd en blijkbaar konden enkele bomen daar niet zo goed tegen.

Aan Brod Bay houden we een korte stop om even wat te eten. Maar we blijven er niet te lang. De zandvliegen vallen ons te veel lastig en die beestjes kunnen echt gemeen hard bijten. Vanaf hier gaat de tocht verder door het bos. Met het enige verschil dat het constant klimmen wordt.

Soms klaart het wel al even op en voor een klein half uurtje hebben we zelfs enkele stralen zonneschijn. Helaas bleef dit niet lang duren. Toen we aan de bluffs kwamen was het weer harder beginnen regenen. Het was op sommige plaatsen wel opletten, want de stenen waren erg nat en glad. Als je eraf schoof was het direct enkele meters naar beneden.

Eva aan de bluffs (grote rechte rotsen)

Maar we hebben dit stukje overleefd en zijn verder geklommen tot de boomgrens. Hier stond het bordje met "Luxmore hut 45min". We hoorden de wind blazen over de heuveltop. Tot nu waren we relatief droog gebleven, maar we vrezen ervoor dat dit de volgende kilometers wel eens kan veranderen.

Eens we de bomengrens voorbij zijn voelen we de ijzige wind. We wandelen nu op de heuvelrug zonder de bescherming van de bomen. De regen van daarnet verandert in hagel en slaat ongenadig hard op ons in. Dit houden we misschien wel even vol, maar langer dan een uurtje moet het nu ook weer niet duren. We verhogen onze pas en hopen dat de hut snel in zicht komt. In enkele seconden tijd zijn we doorweekt. We hebben nog wel warm van dat vele klimmen, maar we koelen ook snel af met de wind en sneeuwregen.

Ons hutje

Eens achter de berg neemt de wind wat af. We kijken naar elkaar: "Jij hangt vol met ijs!" "Jij ook!"
Dan kijken we even rond en zien we de hut. JOEPIE! We hebben het gehaald!

Binnen was het bijna even warm als buiten. Er was wel een klein houtstoofje, maar de aanwezige Duitsers wisten blijkbaar niet hoe je dit warm kon krijgen. We waren rond 2uur boven aangekomen, maar helaas kon je niets zien van het uitzicht door alle sneeuw en wolken. Later op de avond klaarde het even op en konden we toch genieten van het mooie uitzicht en de omgeving.

De keuken

Kleren drogen

Warmen aan de houtkachel

Mt Luxmore hut

De slaapzaal boven had enkele stapelbedden, maar geen verwarming. Het was er droog, maar even warm als buiten. En omdat we hier op 1085meter zitten, kan het best koud zijn. Zeker 's nachts. Daarom hebben we besloten om in 1 slaapzak te slapen, lekker dicht bij elkaar. Het was even prutsen om de twee slaapzakken aan elkaar te ritsen, maar het is dan toch gelukt. Het zag er niet echt uit, maar het was wel warmer dan alleen slapen.

1 grote slaapzak

Blijven stoken of we krijgen koud

Dag 2:
Vandaag zijn we erg vroeg wakker geworden. Wellicht van de kou en van enkele snurkende "trampers" (wandelaar volgens Nieuw-Zeelanders). De zon was nog maar net aan het opkomen. Wel mooi zo een zonsopgang in de bergen :-)

Matthias boven de boomgrens

De zon boven lake Te Anau

Na het ontbijt zijn we vertrokken. De houtstoof was toch nog niet warm genoeg om ons op te warmen. We zijn dan maar snel doorgegaan naar beneden om wat warmer te krijgen.

Gisteren was hier een klein riviertje, nu is het droger.

Beste middel tegen koude voeten in natte schoenen...

De eerste 8 km naar beneden gingen vlot. Naar beneden is zoveel gemakkelijker dan naar boven.

Het weer was ook een pak beter dan gisteren en het pad was veel droger. De rivier die gisteren bruin en wild was, zag er vandaag plots doorschijnend uit en was rustig aan het kabbelen.