Motueka - Westport - Punakaiki

Vanuit Abel Tasman zijn we verder gereden naar de westkust. Daar zijn enkele mooie zaken te zien.

Omdat het op 8 oktober niet zo een bijzonder mooie dag was, zijn we enkel tot Westport gereden. Er waren wel enkele mooie wandelingen onder de weg, waaronder eentje aan de andere kant van de rivier. Hier moest je de langste hangbrug van Nieuw-Zeeland voor oversteken. Helaas was het al redelijk aan het gieten. En als we het weerbericht moesten geloven, dan werd het er niet beter op.

mistig regenlandschap

Even een korte pauze voor een foto kon er wel af. En dan maar doorrijden tot Westport.

In Westport zijn we blijven slapen in de jeugdherberg. Deze had een gezellige kolenstoof zodat we ons goed konden verwarmen. Het hele gebied rond Westport had wel een speciale geur. Niet echt aangenaam. Iedereen gebruikt hier kolen om te verwarmen. En dit is gemakkelijk te begrijpen als je de weg verder naar het zuiden volgt. De bergen langs de weg zijn soms pikzwart en je kan bij wijze van spreken de kolen zo oprapen.

De volgende dag (9 oktober) kwam de zon er 's morgens wat door en besloten we de pancake rocks te bezoeken. Dit zijn een verzameling stenen aan de kust die door de eeuwen heen uitgesleten zijn. Doordat de lagen steen hier op elkaar liggen en de ene laag meer erosiegevoelig is dan de andere lijkt het alsof er duizenden pannenkoeken op elkaar liggen. Ook enkele spuitgaten zijn op deze plaats te bewonderen.
De beste moment om dit te doen is bij hoog tij, wat vandaag om 14uur is. We hebben dus nog ruim de tijd om eerst enkele wandelingen te doen.

De eerste wandeling van de dag is de Truman wandeling. Deze gaat door een stukje bos en eindigt aan de kust. Het eerste deel is leuk, de bomen staan dicht bij elkaar en het bos ruikt vochtig. Een echt Nieuw-Zeelands bos met enorm veel mos. Dit bos maakt plaats voor struiken en hoog gras. In de achtergrond hoor je de zee inbeuken op het strand en de rotsen. Dan verdwijnen ook de struiken en staan er enkel nog waarschuwingsbordjes. "Opgelet, slipperige ondergrond. Blijf op het pad! Gevaarlijke golven."

Nat bos

Lage struiken en gras op weg naar de zee.

Het uitzicht is mooi. We besluiten om even op het strand te gaan kijken. Het tij is aan het inkomen, dus we zullen het kort moeten houden.

Wilde golven op het strand

Onze inspanning wordt beloond. Op het einde van het korte strand is een overhangende rots. Helemaal uitgesleten door de zee. In de kleine gaatjes zitten vogeltjes die vrolijk fluiten. Als we terugkijken zien we een kleine waterval en het einde van het bos. Dit lijkt wel het paradijs.

Uitgesleten rotsen

Een waterval bij de zee

Maar we moeten terug. De zee komt steeds dichter en soms is het even wachten tussen inkomende golven om geen natte voeten te krijgen.

Hier zijn ook enkele kleine spuitgaten die reeds water in de lucht spuiten. We besluiten even naar de pannenkoekenrots te gaan kijken voor het daar te druk wordt.

De pancake rocks

Opspuitend water tussen de rotsen

Het uitzicht is mooi en de zee is wild. Alles is mooi aangeduid en hier en daar staan informatiebordjes. Het is wel mooi, maar het doet allemaal wat toeristisch aan. We trekken onze foto's en maken onze filmpjes, genieten nog even van het uitzicht en vertrekken naar onze volgende wandeling.

Speciale vormen in de rotsen.

Deze is een iets specialere wandeling. Het pad begint bij de ingang van een rots. Het begint een beetje te regenen, dus onze timing is perfect. In de grot is het lekker droog! (Soms toch)
In het begin is het pad wat moeilijk te zien. Je moet je soms een beetje bukken, maar kruipen moet je nooit doen. De wandeling gaat van de ene grote opening naar de andere en eindigt in een klein zaaltje. Hier hoor je water stromen, maar zie je voor de rest niets. Er is geen uitgang, dus je moet de hele weg terug. Best eng, maar wel leuk om doen.

De ingang van de grot

Eva op zoek naar glowworms voor wat licht.

Na al deze spannende wandelingen vertrokken we naar onze volgende slaapplaats in Hokitika.