The Catlins en Dunedin

Vanaf Invercargill rijden we verder langs de Catlins. Dit is de kustweg tussen Invercargill en Dunedin die langs allerhande kleine dorpjes gaat. De kust is hier vooral geliefd om zijn natuurschoon en rust.

Uitzicht op de zee

The lighthouse

En de beestjes genieten er dan ook met volle teugen van. De eerste stop die we maken is aan de vuurtoren van Waipapa Point.
Hier kan je op het strand zeeleeuwen tegen komen. Ze liggen op het strand te zonnen en trekken zich niet te veel aan van de mensen. Zolang je ze maar laat genieten en niet begint te prikken met een stok ofzo voor een "mooiere" foto.

Zonnen in de zon

Nog meer beestjes in de zon

Er is wel redelijk veel wind in dit deel van het land. En dat is niet alleen vandaag merkbaar. De bomen die er groeien zien er letterlijk verwaaid uit. Over het algemeen is het landschap heel glooiend en groen. We zien dan ook erg veel schapen en boerderijen staan.

Uitgewaaide bomen

Mooie groene velden

Wind in de velden

Mooi weer :-)

Aan het strand van Curio Bay houden we even halt voor het versteend bos. Een oud prehistorisch bos kan je hier bewonderen in de vorm van boomfossielen. Sommige bomen kan je duidelijk zien liggen of staan. Je kan er ook gewoon op rondwandelen, zonder inkom te betalen. Het enige waarvoor je moet opletten is de zee. Als het tij inkomt kunnen je voeten wel eens nat worden...

De zee vanaf het versteend bos

Kijken naar de zee

Steen of boom?

Naar waar zou deze boom gaan?

O ooow...

De Catlins zijn erg rustig en de meeste toeristenbussen slaan dit stuk over wegens "te ver weg". We besluiten om een nachtje te overnachten in de middle of nowhere in een klein schattig huisje.

De volgende dag zetten we onze tocht verder richting Dunedin. We pikken nog enkele korte wandelingen mee naar een 3-tal watervallen en een oude spoortunnel. De laatste waterval (Purakaunui Falls) werd de meest gefotografeerde van de Catlins genoemd. Ze was wel mooi, maar naar mijn mening was de eerste een pak indrukwekkender. Wellicht is dit mede door het feit dat de toeristenbus wel tot de Purakaunui waterval rijdt. Het is nog een 120 km van Dunedin en de wandeling naar de waterval duurt maar 5 minuten. De toeristenbus vol chinezen en oude mensen stopte net toen wij er vertrokken. Net op tijd!

Mooie grote rustige waterval

Lekker fris

Mirror lake

Mirror lake 2

Tunnel track

In Milton namen we nog een korte omweg langs de kustroute. Deze voerde ons voorbij een schattig kuststadje met een klein eilandje voor de kust. Bij laag water kan je wellicht naar het eiland wandelen. Je zal je wandeling dan wel erg kort moeten houden wil je snel en zonder natte voeten terugkeren.

eilandje in de verte

Matthias aan de zee

In Dunedin hebben we verbleven in een hostel voor 1 nacht. Het was er erg druk, dus zijn we de volgende dag verder gereden. Het hostel was volgeboekt, dus zouden we toch een nieuwe accommodatie moeten vinden. Erg veel was er in Dunedin zelf niet te zien. Het station is wel erg mooi en er staan ook enkele oude gebouwen en kerken. Maar die hebben we in Europa ook ;-)

Het station van Dunedin

In het stationsgebouw - de loketten

Dunedin:
Opgericht door de schotten naar het beeld van Edinburgh. Zo kan je Dunedin het best omschrijven. Het is gebouwd op heuvelachtig gebied, er staan erg veel kerken en oude gebouwen en er is een kasteel. Bovendien is de gaelic naam van Edinburgh Dunedin. Hier houdt de vergelijking ook ver op.

Even buiten Dunedin stad heb je de steilste straat in de wereld. Baldwin street heeft op het steilste stuk geen asfalt, want dit zou bij warm weer naar beneden stromen. In de zomer komen hier bussen toeristen. Er is zelfs een parkeerplaats voor de bus voorzien. Gelukkig is het nu geen hoogseizoen en konden we de straat op ons gemak beklimmen.