Tongariro Alpine Crossing

De start van de Tongariro Alpine Crossing.

"Een van de mooiste 1-daagse wandelingen van de wereld." Zo wordt de Tongariro Alpine Crossinge beschreven door vrijwel elke reisgids. In onze slaapplaats is de host iets strenger. "Heb je goede waterdichte wandellaarzen? Heb je een muts en handschoenen? Een waterdichte broek en minstens 2 liter water per persoon? En neem zeker veel snacks mee, want de tocht is niet te onderschatten!"

Plots zijn we minder zeker. Zullen we dit wel kunnen? We hebben goede wandelschoenen, maar echt waterdicht zijn ze nu ook weer niet. Het zijn zeker geen bergschoenen. En een muts en handschoenen hebben we helemaal niet mee.

Na een beetje uitleg van hoe ver en moeilijk de tocht is, besluiten we toch om hem te doen. Een muts, handschoenen, winddichte broek en fleece mogen we gebruiken van ons hostel. Koud zullen we in elk geval niet hebben.

Om 7u30 werden we opgepikt door het busje. De rit naar de start duurt een klein uurtje. De buschauffeur geeft ons een kaart mee en wat uitleg. Om 15u, 16u en 17u zal hij mensen oppikken aan de aankomst. Wie later komt heeft pech en zal moeten bijbetalen voor vervoer. Wie niet om 19u aan de finish raakt, zal opgespoord worden door de politie.
We moeten ook nog even en papier tekenen dat we beseffen dat we vulkanisch actief gebied betreden. In geval van een uitbarsting: "Stop, kijk waar de brokstukken vallen, ontwijk ze en ga er weg." Zo simpel is het.
Dan is het eindelijk zover. We mogen starten. De tocht is 19.4km lang en stijgt 1000m. De geschatte tijd op het bord is 6u20min. Voor we de toch aanvatten gebruiken we nog even de sanitaire voorzieningen. Op de weg zijn deze schaars en het landschap is kaal. Geen boom of struik om je even achter te verschuilen.

Het is nu 9u.

Fit in de ochtend met "mount doom" op de achtergrond

De start van de crossing is aan de westkant. Vanaf hier zie je mount Ngauruhoe (mount Doom voor de fans) en het skigebied van Whakapapa. Het eerste stuk is eenvoudig. Het pad ligt er mooi bij en sommige delen zijn zelfs met houten planken afgewerkt. Tot de eerste hut (Soda springs) hebben we slechts een kleine 200m moeten klimmen over een 5-tal km.

Het begin heeft goede padjes langs stroompjes

Mount doom in dor landschap

Nu begint het echte werk. Er staan waarschuwingsbordjes. "Je kan nog terug, het is nog niet te laat!" en "Hoe is het weer, ben je voorbereid op plots koud, nat en winderig weer?" Dit is een van de steilste stukken van de tocht. In minder dan een km gaat het pad hier 500m omhoog. In de vallei kan je dit al weten. Je moet ergens over de rand geraken om verder te gaan. Toen zagen we kleine stokjes op de wand van de berg wandelen. Nu zijn we zelf zo stokjes.
Het weer verandert hier snel. In de vallei was er geen wind. Hierboven blaast een ijzige wind. Boven wacht een verrassing: Sneeuw!

  

2uur onderweg, nog 4uur te gaan

Aan de voet van mount doom, boven de sneeuwgrens

Fitte Eva, goed ingeduffeld, mt doom op de achtergrond

Tijd voor wat foto's en eten. We waren opgelucht dat het zwaarste stuk voorbij was. Boven was het helemaal niet koud.
De oversteek van het plateau ging vlot. Op het einde moesten we het pad even verlaten om een stroompje te ontwijken, maar dat ging vlot. Dan volgde een korte klim in de sneeuw naar South Crater. Bij South Crater bleven we even rusten. Vanaf hier begon de tweede steile klim naar de top. En dit langs de bergrand in de sneeuw. Terugkijken was de moeite.
De sneeuw maakte de klim een stuk moeilijker. Je zakt weg en lijkt op sommige stukken meer naar beneden te glijden dan naar boven te gaan. Maar eens boven was het uitzicht geweldig.

.

Bordje 3uur onderweg

Dan is het nog een kleine klim naar de top van Red Crater.

De top van red crater

Voor je zie je de Emerald lakes, warme blauwgroene meertje langs het pad. In de verte zie je het grotere Blue Lake waar we straks langsheen zullen wandelen.

Blue lakes in de verte

Emerald lakes

De berg is hier echt warm en omdat het uitzicht hier adembenemend is, rusten veel wandelaars hier even uit. Lastig om mooie foto's te nemen, dus proberen we even verder opnieuw.

De pano :-)

De afdaling is leuk. De sneeuw op de losse vulkanische ondergrond schuift lekker mee naar beneden. Soms zak je tot kniediep in de sneeuw en rem je af. We voelen ons twee kleine kindjes en huppelen en schuiven naar beneden.

Bijna halfweg

Het sneeuwplateau wordt overgestoken. Dit is vrij nat en vermoeiend. Sneeuw wandelt niet zo goed. Zeker niet als het al half aan het smelten is.

Terugkijken op de vulkaan die we net zijn overgestoken

Find waldo

Vanaf Blue Lakes gaat het enkel nog naar beneden. Eens de sneeuwgrens voorbij besluit ik om mijn doornatte kousjes te vervangen door nieuwe. En ik heb ook plastiek zakjes mee om ze iet of wat droog te houden. Mijn schoentjes zijn doorweekt.

Eva in nieuwe kousjes en plastiek zakjes - de schoentjes zijn doorweekt

Een ongeloofelijk prachtig uitzicht...

Waar je niet genoeg van kan krijgen...

Ketati hutje - jeeej

Het laatste hutje is niet ver meer. Enkele maanden geleden werd het deels vernield door de uitbarsting van de Maari, die nu nog lekker aan het stomen is. Er ging een brokstuk recht door het dak.

Yes, this is an active volcano

Er wordt op gewezen dat je in zeer actief vulkanisch gebied staat. "Beperk je rustpauzes tot een minimum." staat er overal te lezen. De berg voelt lekker warm aan. Soms twijfelen we of het door de zon komt of door de aanwezigheid van de vulkanen. We zullen er maar niet om gokken.

Nog 6km

Het vervolg van de we loopt kronkelend verder door het dorre graslandschap. De laatste 3km gaan door het bos en zijn een goede afwisseling voor de dorre en besneeuwde bergen.

Nog 3km

Natte voeten

Door een omgevallen elektriciteitskabel moesten we een kleine omweg maken. De omleiding staat hier aangegeven als "rechtdoor". Dit kleine stevige stroompje door het bos is weer eens iets anders dan sneeuw. Maar nat worden je voeten er in elke geval van.

First on the bus, we survived!

En wij die dachten dat de tocht echt moeilijk ging zijn. Zie ons zitten! Als eerste op de bus van 15u! Dit was leuk. Zeker een aanrader voor iedereen die een beetje fit is.